MELİS ALPHAN

Tutkalımız ortak düşmanlar değil, ancak ortak değerler olabilir...

90'ların ortaları. 15 yaşındayım.İzmir’e sığamıyorum. Basıp uzaklara, yabancısı olduğum kentlere gitmenin hayalini kuruyorum.Salah Birsel’in Güzin’i gibi, aklımda atlar arabalar yok belki ama... Onun gibi, benim de aklımda başka hayatlar var; hayallerim bir büyük defter tutar. Ve hiçbirinde bu ülke yok. Ergenlik başımda duman ve fena halde Amerikan gençlik kültürü etkisindeyim. Michael Jackson ve Lisa Marie Presley’nin evlenmesine şaşırıyorum. Freddy Mercury için akıttığım gözyaşları dinmemişken, üstüne Kurt Cobain’in yasını tutuyorum. Hayatı bilir gibi, Forrest Gump’tan “Hayat bir kutu çikolata gibidir” sözü dilime yapışık halde dolaşıyorum.Hayalperestliğe varan idealizmin, budalalığa varan iyimserliğin ortasında, bir gün bir derste önüme konan sınav kâğıdında soruyla bakışıyoruz:“Tek bir dünya uygarlığı olabilir mi?”

Küreselleşme kavramı 80’lerden itibaren yaygınlaşmaya başladıysa da ben o zaman nedir, ne değildir bilmiyordum. Bu soruyu da çocuk saflığıyla cevaplamıştım.

“Olmaz mı? Tabii ki olur! Hem de müthiş olur” diyerek, sınırların, silahların, devletlerin olmadığı, herkesin canının çektiği yerde yaşayıp istediği dilde konuştuğu, adil ve özgür bir dünya kurgulamıştım.

Küreselleşmenin dünyayı tek tipleştireceğini, en büyük ‘avantajının’ nereye gitsem McDonald’s, IKEA veya Zara’yla karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim.

Gel zaman git zaman...

Biraz gidip memlekete döndüm ve başladım dolaşmaya. Ondan sonra gelişti aidiyetim.

Ege zaten evimdi. Rize, Van, Hatay, Gaziantep, Diyarbakır, Kars, Mardin, Sinop, Giresun, Artvin, Eskişehir derken, çeşitlilik aklımı başımdan aldı. Hepsine sevdalandım. Sevdikçe kalbim genişledi.

Coğrafya kaderdi ve fark ettim ki; gezip dolaştığım her yerde biz, farklıydık ama aynı zamanda kader arkadaşıydık.

Bu arada, bırakın tek bir dünya uygarlığını falan... 11 Eylül’le beraber tek mevzu ‘medeniyetler çatışması’ydı.

Bizde zaten hep olan çatışma giderek keskinleşti.

Öyle bir keskinlik ki, hepimizin filmleriyle büyüdüğü Tarık Akan’ın ölümünün ardından bile “Ateşi bol olsun” diyenler çıkabiliyor.

Ya da bazı akademisyenler -masum olduklarını bile bile- arkadaşlarını “örgüt üyesidir” diye şikâyet edip onlar kovulunca arkalarından pasta kesebiliyor.

“Duyar kasmak” diye iğrenç bir laf türedi. Kendi aymazlıkları sırıtmasın diye duyarlı insanı değersizleştirmek isteyenler var.

Hürriyet, “Bizim ortak değerlerimiz ne?” diye soruyor.

Düşündüm uzun uzun.

Dedim misafirperver insanlar atlarına binip gittiler.

Dayanışmanın yerine de linç kültürü geldi.

Ortak değer, değersizlik oldu nicedir.

Artık yurttaşların toplumun geneliyle değil, ait oldukları kesimle paylaştıkları değerler var. Diğerlerine beslenen düşmanlık da onları kenetleyen şeylerden biri.

Kaça bölündük sayamıyorum. Durmadan didişen, dalaşan, dövüşen, birbirini kanatan çocuklar gibiyiz.

Dört yanımız hakaret, damgalama, kavga, çatışma, savaş, ölüm. Her gün ölenlerin isimlerini aklınızda tutabiliyor musunuz? Ben sayılarını bile aklımda tutamıyorum.

Ortak değerlerde buluşamazsak eğer, ya memleket elden gidecek ya da biz gideceğiz.

Bizim tutkalımız ortak düşmanlar değil, ancak ortak değerler olabilir.

Bunları inşa etmek için nereye bakacağımız da belli.

Bir Yaşar Kemal’imiz vardı; ona baksak bile yeterdi gerçi... Ama onu bile anlayamadık.

Evrensel değerleri, insanlığın ortak değerlerini benimsemek zorundayız.

Farklılıklara tahammül, kadına-çocuğa-çevreye-yaşama saygı, ekonomik ve sosyal adalet, dürüstlük, ılımlılık, özgürlük...

Bizi bataklıktan ancak bunlar çıkarır.

Ve en önemlisi...

Adalete, barışa, demokrasiye evladımıza sarılır gibi sarılmalıyız.

Çünkü gelecek bunların tesisine bağlı.

Ancak daha fazla insan sesini barışçıl yollardan duyurma şansını yakaladığında...

“Tek bir dünya uygarlığı olabilir mi?”

DESTEKLİYORUM
  • PAYLAŞ

DİĞER YAZILAR

BEGÜMHAN DOĞAN FARALYALI

İnadına iyimser olacağız.

TÜRKAN ŞORAY

En büyük ortak paydamız...

AHMET HAKAN

Bunlar bizim ortak değerlerimizdir.

TÜRKAN ELÇİ

İsmail abiii’ içimi kopardı.

PROF. DR. ALİ ÇARKOĞLU

Türkiye’de vatandaşları bir araya getiren ortak değerlerimiz.

PROF. DR. DOĞAN KUBAN

Ortak hazinemiz, dilimizdir.

FETHİYE ÇETİN

Ayrımsız, amasız.

EROL EVGİN

Atatürk diyor ki: "En büyük düşman umutsuzluktur."

PROF. DR. BOZKURT GÜVENÇ

İletişim devrimi, "Bilgi Toplumu" yaratmadı.

HAKAN ALTINAY

Askıda ekmeğimiz, karşısındaki şoföre selektörümüz var.

İPEK ÇALIŞLAR

"Özgürlüğe saygı"

FEYZA AKINERDEM

Samimiyet tüm kimlikleri aşar.

MUSTAFA DENİZLİ

Veysel'in sazında Nâzım'ın sözünde Ata'nın gözünde YeniKapı'nın özünde.

SERRA YILMAZ

'Oh oldu' deme.

PROF. DR. MUSTAFA ÇAĞRICI

Öfkeleri boşaltma vaktidir.

PROF. DR. IOANNA KUÇURADİ

Barış, yalnızca savaşın olmadığı bir durum değildir.

ŞAH İSMAİL BEDİRHANOĞLU

En önemli müşterekimiz demokrasiye olan inancımızdır.

AHMET HAKAN

Ben de sıraladım ortak değerlerimizi...

FİKRET BİLA

Müştereklerimizi keşfedelim...

AYŞE ARMAN

Benden de gelsin ortak değerler!

ZÜLFÜ LİVANELİ

Asıl müştereğimiz Cumhuriyet’tir...

DOĞAN HIZLAN

Önce ortak değerlerimizi - müştereklerimizi tespit edelim.

NEBAHAT AKKOÇ

Salondaki yalnızlığımı unuttuğum o gün…

VAMIK D. VOLKAN, M.D.

Kişisel özgürlüğe hürmet, günlük yaşamın bir parçasıydı.

YILDIZ RAMAZANOĞLU

Artık darbelere karşı olmak da bir ortak değer...

HÜSAMETTİN KOÇAN

Ortak Değerlerimizin Kökeni: Anadolu

DOĞAN CÜCELOĞLU

Canın büyüğü küçüğü olmaz...

NİL KARAİBRAHİMGİL

Bir başkadır .benim memleketim..

TAHA AKYOL

'Ortak Değerler’ ihtiyacı

AYKUT KOCAMAN

Yeri geldiğinde ‘canın sağ olsun’ demeyi unutmayalım!

ALİ BARDAKOĞLU

Ortak Değerlerimizi Yeniden Keşfetme